Ile kosztuje leczenie kanałowe? Cena, etapy i pytania do gabinetu

Mediana ceny wejściowej leczenia kanałowego wynosi 300 zł. Liczba pochodzi z cenników 337 gabinetów w całej Polsce, liczonych po jednym głosie na placówkę.

Połowa gabinetów mieści się w bardzo szerokim przedziale od 200 do 700 zł i ta rozpiętość jest tu najważniejszą informacją. Nie oznacza różnic w jakości — wynika z tego, że cenniki rozliczają ten zabieg na różne sposoby: jedne podają cenę za kanał, inne za cały ząb, jeszcze inne rozbijają leczenie na etapy.

Dlatego samej mediany nie da się użyć jako wyceny. Użyj jej inaczej: jako punktu, od którego zaczynasz rozmowę. Jeżeli gabinet podaje kwotę wyraźnie niższą, zapytaj, czy dotyczy jednego kanału; jeżeli wyraźnie wyższą — czy obejmuje mikroskop, diagnostykę i odbudowę zęba.

Leczenie kanałowe, nazywane też leczeniem endodontycznym, polega na opracowaniu wnętrza zęba, oczyszczeniu kanałów korzeniowych i ich szczelnym wypełnieniu. Najczęściej wykonuje się je wtedy, gdy miazga zęba jest nieodwracalnie uszkodzona albo zakażona. Pacjent może odczuwać silny ból, nadwrażliwość na ciepło, ból przy nagryzaniu, obrzęk albo nie mieć wyraźnych objawów, mimo że problem widać na zdjęciu. O tym, czy ząb wymaga takiego leczenia, decyduje dentysta po badaniu i diagnostyce.

Cena zależy od tego, jak trudny jest dostęp do kanałów, ile ich jest, czy ząb był wcześniej leczony, czy pojawiły się powikłania i jak duża odbudowa będzie potrzebna po zakończeniu. Ząb przedni z jednym prostym kanałem to inny zakres pracy niż dolny trzonowiec z trzema lub czterema kanałami. Jeszcze inną sytuacją jest ząb leczony ponownie, w którym trzeba usunąć stare wypełnienie kanałów, odnaleźć pominięty kanał albo poradzić sobie ze złamanym narzędziem.

Warto pamiętać, że leczenie kanałowe nie jest tylko "wierceniem w zębie". To procedura wymagająca izolacji pola zabiegowego, precyzji, kontroli długości kanałów, płukania, wypełnienia i późniejszej odbudowy korony zęba. Jeśli pacjent porównuje ceny, powinien sprawdzić, czy rozmawia o całym procesie, czy tylko o jednym elemencie zabiegu.

Największe różnice biorą się z zakresu usługi. Jeden gabinet podaje cenę za leczenie całego zęba, inny za pojedynczy kanał, a jeszcze inny oddzielnie wycenia konsultację, zdjęcie RTG, znieczulenie, mikroskop, leczenie właściwe i odbudowę. Pacjent widzi wtedy dwie kwoty i myśli, że jedna placówka jest dużo tańsza, choć w rzeczywistości porównuje nieporównywalne pozycje.

Pierwszym czynnikiem jest liczba kanałów. Zęby przednie zwykle mają prostszą budowę, a zęby boczne wymagają więcej pracy. Drugi czynnik to stopień trudności. Kanały mogą być wąskie, zakrzywione, zwapniałe albo trudne do odnalezienia. Trzeci czynnik to to, czy leczenie jest pierwotne, czy powtórne. Powtórne leczenie kanałowe jest zwykle droższe, bo wymaga usunięcia wcześniejszych materiałów i rozwiązania problemu, który już raz nie został opanowany.

Kolejny element to sprzęt i organizacja leczenia. Mikroskop, koferdam, endometr, diagnostyka radiologiczna, tomografia CBCT, systemy maszynowego opracowania kanałów i doświadczenie lekarza wpływają na koszt prowadzenia gabinetu. Nie oznacza to, że najdroższa placówka automatycznie będzie najlepsza, ale wyjaśnia, dlaczego ceny nie są takie same. Pacjent powinien pytać nie "dlaczego tak drogo", tylko "co dokładnie obejmuje ta kwota i jaki jest plan".

W prywatnych gabinetach koszt leczenia kanałowego najczęściej zaczyna się od kilkuset złotych przy prostszym przypadku, ale przy zębach wielokanałowych, leczeniu pod mikroskopem albo leczeniu powtórnym może przekroczyć tysiąc złotych za ząb. W dużych miastach i w gabinetach specjalizujących się w endodoncji ceny bywają wyższe, zwłaszcza gdy w grę wchodzi trudny trzonowiec, dodatkowa diagnostyka albo skomplikowana odbudowa.

Najprościej rozumieć to tak: ząb jednokanałowy zwykle kosztuje mniej niż ząb dwukanałowy, a ząb trzonowy zwykle kosztuje więcej niż ząb przedni. Leczenie pierwotne zwykle jest tańsze niż leczenie powtórne. Leczenie z mikroskopem często kosztuje więcej niż leczenie bez mikroskopu, ale w trudnych przypadkach może być uzasadnione. Odbudowa po leczeniu bywa osobną pozycją i potrafi znacząco zmienić końcowy rachunek.

Nie warto traktować takich widełek jak indywidualnej wyceny. Dentysta musi zobaczyć ząb, ocenić zdjęcie, sprawdzić stan tkanek i rokowanie. Dwa zęby wyglądające podobnie dla pacjenta mogą wymagać innego postępowania. Dlatego uczciwy gabinet może podać zakres i zasady, ale ostateczną cenę potwierdzi po konsultacji.

Najczęstsze dodatkowe koszty dotyczą diagnostyki i odbudowy. Zdjęcie RTG punktowe, pantomogram albo tomografia CBCT mogą być potrzebne przed leczeniem, w trakcie albo po zakończeniu. Jeżeli gabinet nie ma diagnostyki na miejscu, pacjent może zostać skierowany do innej placówki. Warto zapytać, czy koszt zdjęć jest wliczony w konsultację, czy płatny osobno.

Drugą grupą kosztów jest odbudowa zęba. Po leczeniu kanałowym ząb często wymaga wypełnienia, odbudowy kompozytowej, wkładu, nakładu lub korony. Jeżeli ząb był mocno zniszczony próchnicą, samo wypełnienie kanałów nie wystarczy, żeby bezpiecznie wrócił do funkcji. Pacjent powinien znać koszt nie tylko leczenia kanałów, ale całego przywrócenia zęba do używania.

Dodatkowe pozycje mogą dotyczyć usunięcia starego wypełnienia kanałów, wyjęcia złamanego narzędzia, zamknięcia perforacji, leczenia przez koronę protetyczną, opatrunku, dodatkowej wizyty, znieczulenia albo pracy pod mikroskopem. Nie każda z tych rzeczy będzie potrzebna. Chodzi o to, żeby przed rozpoczęciem leczenia wiedzieć, które elementy są możliwe i jak gabinet je rozlicza.

Mikroskop daje lekarzowi powiększenie i lepsze oświetlenie pola zabiegowego. W endodoncji ma to znaczenie, bo kanały korzeniowe są małe, a ich przebieg bywa skomplikowany. Mikroskop może pomóc przy odnajdywaniu kanałów, leczeniu zębów trzonowych, pracy w zębach wcześniej leczonych, usuwaniu przeszkód z kanału albo ocenie drobnych pęknięć i perforacji. Nie jest magiczną gwarancją sukcesu, ale w wielu trudnych sytuacjach zwiększa precyzję pracy.

Pacjent nie musi sam decydować, czy mikroskop jest konieczny. To powinien ocenić lekarz po badaniu. Warto jednak zapytać, czy gabinet wykonuje leczenie kanałowe pod mikroskopem, czy mikroskop jest używany standardowo, czy tylko w wybranych przypadkach, i czy jego użycie jest wliczone w cenę. Dobrze też zapytać, kto prowadzi leczenie: dentysta ogólny, lekarz częściej wykonujący endodoncję czy specjalista w danym zakresie.

Jeżeli ząb był wcześniej leczony kanałowo, jeśli ból wrócił po latach, jeśli na zdjęciu widać zmianę przy wierzchołku korzenia albo jeśli lekarz podejrzewa pominięty kanał, konsultacja w gabinecie wykonującym leczenie pod mikroskopem może być rozsądnym krokiem. Nie oznacza to, że każdy przypadek musi być leczony najdroższą metodą. Oznacza, że warto rozumieć, dlaczego gabinet proponuje dany wariant.

Powtórne leczenie kanałowe wykonuje się wtedy, gdy ząb był już leczony, ale pojawił się ból, stan zapalny, nieszczelność, zmiana na zdjęciu albo inny problem wymagający ponownego opracowania kanałów. Reendo bywa bardziej wymagające niż leczenie pierwotne, bo lekarz nie pracuje w "czystej" sytuacji. Musi usunąć stare materiały, ocenić przyczynę niepowodzenia i wykonać leczenie tak, aby poprawić rokowanie zęba.

Koszt reendo zwykle jest wyższy, bo procedura trwa dłużej i częściej wymaga mikroskopu oraz dokładnej diagnostyki. Czasem trzeba usunąć wkład, koronę, złamane narzędzie albo materiał, który trudno opracować. Zdarza się też, że lekarz po ocenie uzna, że rokowanie jest słabe i lepszym rozwiązaniem będzie usunięcie zęba oraz plan odbudowy protetycznej lub implantologicznej. To trudna decyzja, dlatego pacjent powinien rozumieć argumenty.

Przed reendo zapytaj o cel leczenia, możliwe ryzyka, przewidywaną liczbę wizyt i koszt całego procesu. Warto też poprosić o wyjaśnienie, co stanie się po zakończeniu leczenia kanałów. Jeżeli ząb wymaga nowej korony albo nakładu, powinno to znaleźć się w planie. Samo ponowne wypełnienie kanałów nie wystarczy, jeśli korona zęba pozostanie nieszczelna albo zbyt słaba.

Leczenie stomatologiczne w ramach publicznego finansowania ma określony zakres. Publiczne informacje dla pacjentów wskazują, że do dentysty nie potrzeba skierowania, ale trzeba korzystać z placówki, która ma umowę z NFZ. W przypadku leczenia kanałowego zakres zależy między innymi od wieku pacjenta, rodzaju zęba i aktualnych zasad świadczeń. Osoby dorosłe mają inne uprawnienia niż dzieci, młodzież czy kobiety w ciąży i połogu.

To jest obszar, w którym nie wolno obiecywać pacjentowi pełnego leczenia bez kosztów. Przed wizytą trzeba zapytać placówkę, czy wykonuje leczenie kanałowe w ramach NFZ, których zębów dotyczy świadczenie, jaki jest termin i co obejmuje wizyta. Jeżeli pacjent potrzebuje leczenia zęba bocznego, mikroskopu, rozszerzonej diagnostyki albo konkretnego materiału, odpowiedź może być inna niż przy prostszym przypadku.

W razie bólu publiczne informacje wskazują, że pacjent powinien otrzymać pomoc w dniu zgłoszenia w placówce mającej odpowiednią umowę. W praktyce warto zadzwonić wcześniej, opisać objawy i potwierdzić organizację przyjęć. Przy bardzo silnych objawach, obrzęku, gorączce albo urazie nie należy zwlekać z kontaktem z pomocą medyczną.

Na konsultację endodontyczną warto zabrać dotychczasową dokumentację: zdjęcia RTG, opis wcześniejszego leczenia, informację o koronach, wkładach, implantach, alergiach i przyjmowanych lekach. Jeżeli ząb był już leczony kanałowo, powiedz kiedy i w jakich okolicznościach. Jeżeli ból pojawia się tylko przy nagryzaniu, przy ciepłym, w nocy albo po wysiłku, również warto to opisać.

Przed wizytą zapisz pytania. Czy ząb kwalifikuje się do leczenia kanałowego? Ile kanałów trzeba opracować? Czy potrzebny jest mikroskop? Czy leczenie będzie na jednej wizycie czy kilku? Czy cena obejmuje cały ząb, czy osobne etapy? Czy po leczeniu będzie potrzebna odbudowa? Jakie jest rokowanie? Co się stanie, jeśli leczenie zostanie odłożone?

Taka lista pytań nie jest przesadą. Pomaga pacjentowi wyjść z gabinetu z jasnością, a nie tylko z poczuciem, że "coś trzeba zrobić". Profesjonalna rozmowa przed leczeniem kanałowym powinna wyjaśniać zarówno medyczny sens zabiegu, jak i koszt. Jeżeli pacjent rozumie plan, łatwiej podejmuje decyzję i mniej zaskakuje go końcowy rachunek.

Bez diagnostyki lekarz nie zawsze jest w stanie ocenić liczbę kanałów, stan kości wokół korzenia, obecność zmian zapalnych i to, czy ząb był wcześniej leczony. Badanie w jamie ustnej jest ważne, ale zdjęcie RTG często pokazuje rzeczy niewidoczne gołym okiem. Przy prostych przypadkach wystarczy zdjęcie punktowe. Przy leczeniu powtórnym, trudnej anatomii, podejrzeniu pęknięcia albo planowaniu odbudowy lekarz może zlecić dokładniejszą diagnostykę.

To właśnie dlatego cena podana przed badaniem bywa tylko orientacyjna. Pacjent może myśleć, że chodzi o prosty ząb, a na zdjęciu okazuje się, że kanały są zakrzywione, ząb był wcześniej leczony albo występuje zmiana wymagająca bardziej ostrożnego postępowania. Może być też odwrotnie: objawy wydają się poważne, a po badaniu lekarz proponuje mniej rozbudowane leczenie. Dobra diagnostyka chroni przed pochopną decyzją.

Warto zapytać, czy zdjęcie jest wykonywane na miejscu, ile kosztuje, czy pacjent otrzyma kopię i czy będzie potrzebne zdjęcie kontrolne po leczeniu. Dokumentacja jest przydatna, jeśli chcesz skonsultować plan w innym gabinecie albo wrócić do tematu po czasie. Nie bój się prosić o wyjaśnienie zdjęcia. Lekarz powinien pokazać, gdzie znajduje się problem i dlaczego proponuje konkretny sposób leczenia.

Diagnostyka wpływa nie tylko na cenę, ale też na decyzję, czy ząb warto ratować. Czasem leczenie kanałowe ma dobre rokowanie, a czasem ząb jest pęknięty, bardzo zniszczony albo wymaga tak dużej odbudowy, że lekarz musi omówić alternatywy. Pacjent powinien znać te informacje przed wydaniem pieniędzy na zabieg.

Po leczeniu kanałowym ząb nie ma już żywej miazgi, ale nadal może dobrze funkcjonować, jeśli zostanie prawidłowo odbudowany. Problem w tym, że wiele zębów trafiających do leczenia kanałowego jest już mocno osłabionych: mają duże ubytki, stare wypełnienia, pęknięcia albo brak części korony. Jeżeli taki ząb zostanie tylko tymczasowo zamknięty, może pęknąć albo zacząć przeciekać bakteryjnie.

Dlatego koszt odbudowy trzeba omawiać przed leczeniem, a nie dopiero po wypełnieniu kanałów. Czasem wystarczy wypełnienie kompozytowe. Czasem potrzebny jest wkład, nakład, overlay albo korona. Wybór zależy od ilości pozostałych tkanek, położenia zęba, sił żucia, zgryzu i planu całego leczenia. Pacjent nie musi znać wszystkich technicznych nazw, ale powinien wiedzieć, jaki jest cel odbudowy i ile może kosztować.

W cennikach zdarza się, że leczenie kanałowe i odbudowa są pokazane osobno. To nie jest błąd, o ile gabinet jasno to komunikuje. Problem zaczyna się wtedy, gdy pacjent widzi tylko cenę kanałów, a potem dowiaduje się o kolejnym dużym koszcie. Najuczciwsze pytanie brzmi: ile wyniesie leczenie zęba od konsultacji do funkcjonalnej odbudowy?

Jeśli ząb jest strategicznie ważny, na przykład jest filarem mostu albo znajduje się w miejscu dużych sił żucia, odbudowa ma szczególne znaczenie. Źle zabezpieczony ząb może wymagać kolejnego leczenia albo usunięcia. Dlatego nie warto oszczędzać na etapie, który decyduje o trwałości efektu.

Pacjenci często odwlekają leczenie kanałowe, bo ból na chwilę mija albo boją się kosztu. To zrozumiałe, ale ryzykowne. Ustąpienie bólu nie zawsze oznacza, że problem zniknął. Czasem stan zapalny przechodzi w inną fazę, a zakażenie nadal toczy się w obrębie korzenia. Z czasem może dojść do większej zmiany zapalnej, obrzęku, ropnia albo zniszczenia tkanek wokół zęba.

Im dłużej pacjent czeka, tym większe ryzyko, że leczenie będzie trudniejsze i droższe. Ząb może się złamać, ubytek może powiększyć się pod starą plombą, a infekcja może objąć okolice korzenia. Wtedy zamiast prostszego leczenia kanałowego potrzebne może być reendo, zabieg chirurgiczny, usunięcie zęba albo odbudowa protetyczna. Odkładanie decyzji z powodu kosztu czasem prowadzi do jeszcze większego kosztu później.

Nie każdy ból zęba oznacza leczenie kanałowe, ale każdy utrzymujący się ból wymaga oceny. Szczególnie niepokojące są: ból samoistny, ból nocny, obrzęk, gorączka, ból przy nagryzaniu, uraz, przebarwienie zęba albo ropień. W takich sytuacjach nie warto czekać na "wolny moment". Najpierw trzeba ustalić przyczynę.

Jeżeli koszt leczenia jest problemem, powiedz o tym w gabinecie. Czasem można zaplanować etapy, porównać warianty odbudowy albo poszukać placówki z umową z NFZ, jeśli przypadek kwalifikuje się do świadczenia. Najgorszym rozwiązaniem jest milczenie i odkładanie wizyty bez wiedzy, co dzieje się z zębem.

Po leczeniu kanałowym pacjent powinien wiedzieć, jak zachowywać się do czasu odbudowy zęba. Jeżeli ząb ma tymczasowe wypełnienie, lekarz może zalecić unikanie gryzienia twardych pokarmów po tej stronie. Jeżeli ząb jest osłabiony, ostrożność jest szczególnie ważna, bo pęknięcie może pogorszyć rokowanie. Warto zapytać, kiedy trzeba wrócić na odbudowę i czy termin można odłożyć.

Tkliwość po leczeniu bywa normalna, ale powinna stopniowo maleć. Pacjent powinien znać objawy, które wymagają kontaktu z gabinetem: narastający ból, obrzęk, gorączka, wysięk, problem z nagryzaniem, wypadnięcie opatrunku albo uczucie, że ząb jest za wysoki po zamknięciu. Szybka reakcja może zapobiec kolejnym problemom.

Po zakończeniu leczenia i odbudowy zęba nadal potrzebne są kontrole. Lekarz może zalecić zdjęcie kontrolne po określonym czasie, zwłaszcza jeśli przed leczeniem była zmiana zapalna przy korzeniu. Pacjent często myśli, że skoro ząb przestał boleć, temat jest zamknięty. W rzeczywistości kontrola pozwala ocenić, czy tkanki goją się prawidłowo.

Codzienna higiena również ma znaczenie. Leczenie kanałowe ratuje konkretny ząb, ale nie usuwa przyczyn próchnicy ani problemów z dziąsłami. Jeśli pacjent nie poprawi higieny, diety, regularności kontroli albo sposobu czyszczenia przestrzeni międzyzębowych, kolejne zęby mogą wymagać leczenia. Dlatego dobra wizyta kończy się nie tylko zabiegiem, ale też jasnymi zaleceniami.

Współczesne leczenie kanałowe najczęściej wykonuje się w znieczuleniu. Dla wielu pacjentów sama procedura jest mniej nieprzyjemna niż ból, z którym przyszli do gabinetu. Trzeba jednak pamiętać, że stan zapalny, silny ból przed wizytą, obrzęk albo trudna anatomia zęba mogą wpływać na przebieg leczenia. Jeżeli boisz się bólu, powiedz o tym lekarzowi przed zabiegiem. To normalna informacja, nie powód do wstydu.

Po leczeniu ząb może być tkliwy przy nagryzaniu przez pewien czas. Lekarz powinien powiedzieć, czego można się spodziewać i kiedy trzeba zgłosić się ponownie. Jeżeli ból narasta, pojawia się obrzęk, gorączka albo inne niepokojące objawy, nie czekaj biernie. Skontaktuj się z gabinetem lub odpowiednią pomocą medyczną. Artykuł informacyjny nie zastąpi kontroli po zabiegu.

Warto zapytać także o zabezpieczenie zęba między wizytami. Jeżeli leczenie jest rozłożone na etapy, tymczasowe wypełnienie powinno chronić wnętrze zęba do kolejnej wizyty. Pacjent powinien wiedzieć, czy może normalnie jeść, czego unikać i kiedy wrócić.

Druga opinia ma sens, gdy koszt leczenia jest wysoki, plan jest skomplikowany, ząb był już leczony, rokowanie jest niepewne albo pacjent nie rozumie, dlaczego proponuje się konkretny zabieg. Nie jest to brak zaufania do lekarza. To rozsądny krok przy decyzjach, które mogą być kosztowne lub nieodwracalne. Dobry gabinet powinien umieć wyjaśnić swoje zalecenia i przekazać dokumentację.

Przy drugiej opinii ważne jest, aby porównywać ten sam zakres. Jeden lekarz może proponować leczenie kanałowe i odbudowę zęba, drugi usunięcie i implant, trzeci leczenie powtórne z niepewnym rokowaniem. Każda z tych opcji ma inne koszty, ryzyka i konsekwencje. Najtańsza propozycja nie zawsze jest najlepsza, a najdroższa nie zawsze jest konieczna.

Jeżeli dwa plany leczenia bardzo się różnią, poproś o wyjaśnienie: jakie jest rokowanie zęba, jakie są ryzyka, co stanie się przy braku leczenia i jaki będzie koszt całego procesu. Pacjent ma prawo rozumieć wybór, zanim zgodzi się na zabieg.

Przy wyborze gabinetu do leczenia kanałowego sprawdź kilka rzeczy naraz. Po pierwsze, czy placówka wykonuje endodoncję i czy ma doświadczenie w przypadkach podobnych do Twojego. Po drugie, czy używa diagnostyki odpowiedniej do sytuacji. Po trzecie, czy wyjaśnia koszty i etapy. Po czwarte, czy pacjenci w opiniach zwracają uwagę na komunikację, leczenie bólu i jasność planu.

Lokalizacja też ma znaczenie, ale nie zawsze powinna być pierwsza. Jeśli czeka Cię proste leczenie, gabinet blisko domu może być dobrym wyborem. Jeśli ząb jest trudny, był już leczony albo wymaga mikroskopu, warto rozważyć dojazd do placówki, która częściej zajmuje się takimi przypadkami. W dużych miastach masz większy wybór, ale potrzebujesz porządku w porównywaniu.

Lista gabinetów w mieście pomaga zrobić pierwszy przesiew. Potem trzeba zadzwonić, sprawdzić termin, zapytać o leczenie kanałowe, diagnostykę i orientacyjny zakres kosztów. Decyzja powinna być oparta na informacji, nie na jednej przypadkowej cenie.

Koszt leczenia kanałowego zależy od liczby kanałów, trudności przypadku, diagnostyki, mikroskopu, tego, czy leczenie jest pierwotne czy powtórne, oraz od odbudowy zęba po zakończeniu. Dlatego najniższa kwota z cennika nie zawsze oznacza najtańsze leczenie całego problemu. Pacjent powinien pytać o pełny zakres i możliwe dodatkowe koszty.

Najrozsądniejsze podejście to konsultacja, diagnostyka, omówienie planu i dopiero potem decyzja. Jeżeli ból jest silny, priorytetem jest szybka pomoc. Jeżeli leczenie można zaplanować, warto porównać kilka gabinetów, zadać pytania i poprosić o jasną wycenę. W leczeniu kanałowym precyzja, komunikacja i odbudowa zęba po zabiegu są równie ważne jak sama cena.

Wszystkie kwoty w tym tekście liczymy jedną metodą: jedna placówka to jeden głos, po cenie wejściowej — czyli najniższej cenie stałej danej usługi w cenniku tego gabinetu. Gabinet z rozbudowanym cennikiem nie waży więc więcej niż gabinet z jedną pozycją.

To zmienia sens liczby. Mediana odpowiada tu na pytanie „od ilu realnie zaczyna się ten zabieg”, a nie „ile kosztuje najdroższy wariant”. Jeżeli cennik rozróżnia warianty prostszy i rozbudowany, do zestawienia trafia ten pierwszy.

Ceny stałe i kwoty „od” liczymy osobno i nigdy ich nie mieszamy — opisują różne rzeczy, a ich zlepek nie opisywałby żadnej. Kwoty pochodzą z cenników publikowanych przez gabinety na ich własnych stronach; przy każdej pozycji trzymamy adres podstrony i datę pobrania.