Periodontolog w Lublinie: kiedy dentysta ogólny to za mało

Periodontologia dotyczy tkanek otaczających ząb: dziąsła, ozębnej, kości wyrostka zębodołowego. Sam ząb może być zdrowy, bez jednej plomby, a mimo to zagrożony, bo traci to, co go trzyma.

Dentysta ogólny rozpoznaje i leczy wczesne zapalenie dziąseł, wykonuje skaling i instruuje o higienie. Gdy proces zaszedł głębiej i pojawiają się kieszonki dziąsłowe, potrzebne bywa leczenie prowadzone etapami, z pomiarami, kontrolą i czasem zabiegami chirurgicznymi.

Granica nie jest ostra i różne gabinety wyznaczają ją inaczej. Praktyczna zasada brzmi: jeśli po prawidłowo wykonanym skalingu i poprawie higieny dziąsła nadal krwawią po kilku tygodniach, to sygnał do konsultacji specjalistycznej.

Krwawienie przy myciu jest najczęstsze i najczęściej lekceważone. Zdrowe dziąsło nie krwawi przy szczotkowaniu, a przekonanie, że „zawsze tak było", zwykle oznacza, że stan zapalny trwa od dawna.

Drugi sygnał to cofające się dziąsło i odsłonięte szyjki zębów. Zęby wydają się dłuższe, pojawia się nadwrażliwość na zimno, między zębami robią się szpary, których wcześniej nie było.

Trzeci to nieprzyjemny zapach z ust, który wraca mimo mycia, oraz ruchomość zębów. Ten ostatni objaw jest już późny i wymaga pilnej wizyty, a nie odkładania do najbliższego przeglądu.

W naszej kartotece Lublin ma 349 placówek stomatologicznych, które zebrały łącznie 14 180 opinii Google przy średniej 4,39.

Kategorie związane z periodontologią występują w wizytówkach 40 lubelskich gabinetów: 30 pod hasłem obejmującym implanty i leczenie przyzębia oraz 10 pod samą periodontologią. To niecałe dwanaście procent wszystkich placówek w mieście.

Dla porównania ortodoncję deklaruje w Lublinie 54 gabinety, a stomatologię estetyczną 38. Periodontologia jest więc zakresem stosunkowo rzadziej wyodrębnianym, co ma znaczenie przy szukaniu: warto pytać wprost, a nie zakładać, że każdy gabinet prowadzi pełne leczenie przyzębia.

Zaczyna się od badania z pomiarem głębokości kieszonek wokół każdego zęba i zwykle zdjęcia rentgenowskiego, które pokazuje poziom kości. Bez tych dwóch rzeczy nie da się ocenić zaawansowania ani zaplanować leczenia.

Podstawą jest oczyszczenie powierzchni korzeni, często w kilku sesjach i w znieczuleniu. Potem następuje kontrola po kilku tygodniach: sprawdza się, czy kieszonki się spłyciły i czy krwawienie ustąpiło. Dopiero gdy to nie wystarcza, rozważa się zabiegi chirurgiczne.

Ostatni etap trwa właściwie bez końca. Przyzębie leczy się po to, żeby zatrzymać proces, a nie żeby raz go zamknąć. Wizyty podtrzymujące co trzy do sześciu miesięcy są częścią leczenia, nie dodatkiem do niego.

Zapytaj, czy wizyta obejmuje pełny pomiar kieszonek i czy pacjent dostaje wynik na piśmie. To dokument, do którego wraca się przy każdej kolejnej kontroli i który pozwala ocenić, czy leczenie działa.

Zapytaj o liczbę sesji potrzebnych do oczyszczenia i o odstęp między nimi. Zapytaj też, kto prowadzi wizyty podtrzymujące — lekarz czy higienistka — i co ile miesięcy są planowane w Twoim przypadku.

Jeśli palisz albo chorujesz na cukrzycę, powiedz o tym od razu. Oba czynniki istotnie wpływają na przebieg choroby przyzębia i na rokowanie, a lekarz musi je uwzględnić w planie.